ÇEVRE KONULU HİKAYE O gün güneşli bir gündü. Hava çok güzeldi. Ben dağın tepesine çıktım. Ben şehrin gürültüsünden çok uzaktaydım. Orada kimse yoktu, sadece kuşların seslerini duyuyordum. Gözlerimi kapattım rüzgarın benim yüzüme doğru estiğini hissettim. Etrafıma baktım, ne kadar güzeldi. Sonra kendime sordum, “Bu dünyaya niçin geldik?” Hepimiz dünyaya öğrenmek, paylaşmak, sevmek, teşekkür etmek ve fedakarlık yapmak için geldik. Hiçbirimiz bu olağanüstü deneyimin ne zaman biteceğini bilemeyiz. Bu güzellik her an elimizden alınabilir. Bizim tabiatımız ne kadar güzel. Çevremize bakınız, yaprakları kıpırdatan hoş bir meltem sesi veya düşen bir sonbahar yaprağına yansıyan bır sabah ışığı Bunlar hayatı dolduran şeylerdir. Hayatı, dünyayı sevmemiz için konulmuş küçük şeylerdir bunlar. Ama bakınız, şimdi yavaş yavaş mahvoluyor. Bunun sebebi ne? Veya daha doğrusu kim? Evet, insan. Yüzyıllarca bu dünyanın sayısız nimetlerinden faydalandı. Ama şimdi aynı dünyayı ölüme mahkum ediyor. Ha...
Yorumlar
Yorum Gönder